Yves en de Croisette in juni; ogenschijnlijk twee werelden die mijlenver uit elkaar liggen; tenminste als je even abstractie maakt van het nepotisme en huichelarij, van de overladen tafels, knallende kurken en mooie soiréekleedjes op tijd en stond. Maar daar wou ik het nu niet over hebben.

Dit jaar annuleerde ik op het allerlaatste moment mijn trip richting hoogmis van de métier voor een hoger doel van diezelfde métier (enfin dat hopen we toch …). En zo zat ik dus deze namiddag naarstig te tokkelen en te reviewen, toen plots de smeuïge Leterme-brij klef over me heen gesmeerd werd. Haast gelijktijdig flitste er een Instagram ‘made in Cannes’ voorbij van een bloedmooie ex-collega nippend aan een muntgroene cocktail in het gezelschap van een very British cutie copywriter.  Mooi plaatje, inclusief naar elkaar loenzende blikken, opwindblosjes en nietsverhullende lichaamstaal.

En toen gebeurde het. Ik werd overvallen door een vreemde soort nostalgie. Niet zozeer hunkerend naar de geneugten en indrukken à la Cannoise die me jaarlijks benevelden -en dat bedoel ik heus niet louter eerstegraads of denigrerend- dan wel naar een tijdperk waarin we slimmer en respectvoller omsprongen met alle eigen media.

Een tijdperk waarin je na een nacht leuteren en flirten zo tegen het ochtendgloren net aan de intrigerende gesprekken begon. Waar je ver weg van de hysterie, de voeten in het mulle zand, de haren nog nat van het nachtzwemmen het aanbreken van de nieuwe dag wilde meepikken. Dat alles redelijk zorgeloos en niet altijd gevolgd door de wilde taferelen waaraan jij nu misschien denkt. Zorgeloos in de betekenis van in synch met jezelf en je eigenwaarden zonder die continue zweem van aarzeling en bedachtzaamheid, ingegeven door een lichte paranoia.

Een milde waan en bijhorende omzichtigheid ingegeven door de wetenschap dat er elk moment één of andere flauwe plezante of erger nog licht afgunstige snel wat kiekjes schiet om ze vervolgens “met een vette knipoog” in de sociale media arena te grabbel te smijten. Een overvol amfitheater waar we met z’n allen, met meer pathos dan Commodus en Claudius samen, de vertoning kunnen “liken”.

Toegegeven, het staat mijlenver van de riooljournalistiek waarmee Leterme verveeld zit, maar ten gronde is het hetzelfde, te grabbel gooien van intieme momenten, soms goor, soms erg mooi, en niemand die daar verder zaken mee heeft.

En dus houden we ons in, worden we behoedzaam: “zijn” we minder dan ooit en doen we meer alsof dan ooit. En maken we haast boulimisch overgeposeerde yeah-we-zijn-allemaal-dikke-vrienden snapshots die we gretig verorberen. Misschien moeten we met z’n allen wat minder de paparazzi uithangen en een beetje meer ons eigen leven regisseren. Zodat die bloedmooie meisjes en strakke naïeve jongens ongegeneerd en spontaan hun wereld kunnen ontdekken, ver weg van de gapende gaatjes in onze externe geheugens.

De ochtend breekt en ik draai mee op het ritme, de dynamiek en de emotie van de aanstormende dag. De opwinding stijgt en mijn sensitiviteit ook: ik proef de goedbedoelde raad en de bezorgdheid, ik ervaar de koesterende gebaren en het gepamper rond haar en bemerk de flarden introspectie; het doet me duizelen en tintelen. [...]

  22 was ik toen ik me halsoverkop stortte in een tienjarige zwerftocht doorheen Wallonië en Luxemburg. Volledig onvoorbereid en ongepland vertrok ik, een weg op doorspekt met vele avonturen en impactvolle ervaringen. Waarvan sommige erg fout, zo zou achteraf blijken. Maar tegelijkertijd ook wel erg nuttig,  zo blijkt de laatste jaren meer en meer. [...]

Voor een spannend project samen met De Pretmeloen zijn we naarstig op zoek naar verstoten objecten die een beetje wezenloos weggestopt liggen in jullie kelders, zolderkamers en tuinhuizen. Bloempotten, spiegels, kandelaars en oude kratten aan het daglicht onttrokken, onder de spinnenwebben, korstmossen, stofvlokken, afbladerend, vergrijsd en glansloos, … het maakt niet uit. Zo’n spullen die nu geen plek meer [...]

Sommige dagen beginnen tijds- en rusteloos. Dralen, wriemelen en wiebelen. Zinloze bewegingen om jezelf los te wrikken, om te ontknopen en te ontwarren. Zin om de zotte mallemolen even stil te zetten, af te stappen en op een wolk weg te deinen in de jonge, geruisloze en donkere ochtend. Vaak zet ik dan passen achteruit, [...]

van nazomerdagen vol sterke prikkels. Heel veel verwondering ; ontdekkingen, confidenties die zich langzaam ontvouwen, prettige uitdagingen, veel geestdrift en minder geploeter, schittering in woorden en ogen, aandacht en intensiteit in piepkleine dingen. Ik hoop dat de gulle oktoberzon nog lang meerijdt …

Kilometers aan elkaar geregen woorden dansen aan me voorbij. Sommige blijven langer plakken dan andere. De meest rake nestelen zich in mijn hoofd voor een paar dagen lang, enkele wriemelen zich een weg naar mijn hart, vele doen mijn wenkbrauwen fronsen en er zijn er zelfs die repetitief een kreet van “maar enfin” weten los te peuteren… Maar [...]

Het weer sloeg niet enkel buiten om, ook binnenin me woei het gisteren plots herfstig toen dat goddomse gevoel me onaangekondigd overviel. Het houdt het midden tussen hunkering naar vervlogen momenten en dagdromerij over unieke gebeurtenissen die me polijstten tot wie ik nu ben. Zo bijzonder is dat niet want vaak doet een geur, oude [...]

Mijn tuinpaadje helpt relativeren; elke ochtend tovert het tijd tot  een bijzonder betrekkelijk gegeven en elke avond vult het mijn hoofd met zorgeloosheid. De wind ruist dan bedachtzaam of woest maar altijd blaast hij wolkjes geuren los. En dempt zo heel even mijn rusteloosheid. Langs dat pad staat zo’n eigenwijze, kromme, knoestige appelboom. Gisterenochtend trok [...]

Bij het ochtendgloren werd ze gewekt door een haantje, nog voor de eerste kraaide.